جنگ آمریکا–اسرائیل با ایران و تأثیر داخلی آن

هدف جنگ‌های امپریالیستی نابودی ساختاری نیست. هدف اولیه این جنگ‌ها سرسپرده کردن رژیم مورد حمله است. اگر رسیدن به این هدف ممکن نشد، تعویض مهره و در صورت عدم موفقیت، تلاش برای تغییر رژیم حاکم است. ولی در هر صورت آن‌ها نه فقط خواهان درهم کوبیدن ساختاری نیستند بلکه حفظ کامل دولت سرمایه‌‌داری در هر کشور و سرکوب دشمنان آن را پی می‌گیرند.

آمریکا – اسرائیل با هدف تغییر مهره به ایران حمله کردند. آمریکا در سال‌های اخیر تلاش کرد ایران را از راه دیپلماتیک به کمپ خود بکشاند، بر تأسیسات و تحقیقات هسته‌ای آن کنترل کامل برقرار کند ولی موفق نشد. لذا راه نظامی را برگزید. به همین دلیل اسرائیل هدفمندانه، ۱۸ سیاستمدار ارشد منجمله خامنه‌ای و تعداد اندکی سیاستمداران درجه دوم را به قتل رساند. در عین حال برای ایجاد بحران‌های گسترده اجتماعی و نارضایتی بیشتر مردم از رژیم بسیاری از زیرساخت‌های کشور را نیز هدف گرفتند. جنگ اخیر آمریکا-اسرائیل علیه ایران در واقع جنگ علیه مردمان زحمتکش و نیروهای مولده این کشور است. تا امروز تعداد کشته شدگان به ۳۶۳۶ نفر ثبت رسمی شده است  که در بین آن‌ها ۱۷۰۱ غیر نظامی و ۲۵۴ کودک دیده میشود، سخنگوی رژیم می‌گوید در همان ۵ روز اول «۳۶ هزار و ۴۶۹ واحد مسکونی و ۶ هزار و ۱۷۹ واحد تجاری» تخریب شده است. در واقع این جنگ مردم را هدف گرفته است. زخمی‌های اسرائیلی ۷۱۸۳ نفر برآورد شده ولی تعداد کشته شدگان شدیداً سانسور گردیده است.

اقتصاد ایران امروزه در کنترل و زیر سلطه مخرب بورژوازی مدرن تجاری ایران (کنسرن‌های صادرات - واردات) است. این بورژوازی در عین حال که عامل تخریب و ویرانی صنایع داخلی منجمله صنایع داروسازی‌ست، در عین حال  عاشق

افزایش نیازهای مردم به کالاهای وارداتی‌ست. این بورژوازی تنها نیروئی است که از جنگ آمریکا-اسرائیل علیه ایران میلیاردها دلار سود می‌برد و عصاره مالی و جانی مردم را می‌مکد. این بورژوازی عاشق تهاجم خارجی و جنگ است. بر سودهای ناشی از واردات باید مبلغ واردات نفتی را نیز که در دسترس نیست محاسبه نمود. این بورژوازی قادر است تحریم‌ها را دور بزند. حتی از آمریکا کالاهای تحریم شده را وارد ایران کند. اغلب صاحبان این کنسرن‌های عظیم صادرات – وارداتی، مسئولین  سپاه پاسداران و سیاستمداران ارشد رژیم هستند. لذا در ایران به لحاظ طبقاتی، قشری از بورژوازی حاکم خواهان جنگ و نابودی تولیدات داخلی‌ست. این قشر است که مرتب به تنش‌های داخلی و بین‌المللی برای درگیری‌های منطقه‌ای دامن می‌زند.

کشورهای امپریالیستی و برخی نیروهای سرسپرده آن‌ها مثل سلطنت طلبان و مجاهدین از تخریب تأسیسات هسته‌ای ایران از خوشحالی به رقص در می‌آیند. این خائنین فراموش می‌کنند و یا می‌خواهند فراموش کنند که این تأسیسات با استثمار و زحمت هزاران زحمتکش و متخصص ایرانی برپا گردیده است. این‌ها ثروت‌های ملی ما هستند. که با ویرانی نظام سرمایه‌داری و برقراری سوسیالیسم باید در اختیار پرولتاریا و دولت آن قرار گیرد. البته این نیروهای خارجی و داخلی  که طرفدار “اقتدار ایران بزرگ“ نیز هستند، از قتل عام مردم توسط آمریکا-اسرائیل به رقص در می‌آیند و جشن می‌گیرند و پای می‌کوبند.

به طور کلی در هر جنگ طولانی مدتی، در روزهای نخست صنایع با رکود شدید مواجه می‌شود و بعد با تمام ظرفیت برای تأمین نیازهای جبهه شروع به تولید می‌کند. این یعنی شکوفائی صنعت در هنگام جنگ ولی با  پایان جنگ همین صنایع با سقوط آزاد ورشکست می‌شوند زیرا تولیدات آن‌ها در جبهه‌ها ارزش اضافه تولید نکرده بلکه نابود شده است: پارچه به صورت لباس مندرس می‌گردد، مواد غذائی بدون پرداخت پول مصرف می‌شود و تولیدات نظامی  به صورت آهن پاره در میادین جنگ می‌مانند.

در جنگ ۱۲ روزه و کوتاه مدت اسرائیل و ایران، صنایع به طور شوک آوری دچار رکود شد، به طوری که در خرداد ۱۴۰۴ صنایع به رکود ۴۲٫۱ درصدی رسید. این رکود در دی ماه ۴۳ درصد گزارش شده و جنگ آمریکا-اسرائیل و ایران در اسفند ۱۴۰۴ نیز این رکود را افزایش داده است. (آمار هوش مصنوعی) این به لحاظ اقتصادی به معنی ویرانی فزاینده امنیت ملی‌ست. از عواقب مخرب و ویران ساز این رکود:

۱- فرار پول و سرمایه ‌از ایران است.

۲- رشد بیکاری، افزایش تورم ۹۰ درصدی پیش از جنگ به ۱۱۴ درصد، برای مثال یک شانه تخم مرغ ۲۸۰ هزار تومانی پیش از جنگ به ۳۴۰ هزار تومان و مرغ کیلوئی ۱۹۵ هزار تومانی به ۲۳۰ هزار تومان و قیمت دارو ۱۷۰ درصد افزایش یافته است که نتیجه این گرانی سرسام آور، رشد فقر، بی خانمانی، اعتیاد، گسترش باندهای سازنده و پخش کنند مواد مخدر، گسترش تن فروشی و باندهای جنایت کار در این زمینه است.

۳- قطع اینترنت که باعث از کار افتادگی کسب و کار در این فضا گشته و باعث گردیده است که «در هفته‌های اخیر تقاضای نیروی کار در شرکت‌های کوچک تا ۷۴ درصد کاهش» یابد. (روزنامه شرق)

۴- روند رو به افزایش اعتراضات، اعتصابات و درگیری‌ها و قتل عام خیابانی توسط رژیم، افزایش زندانیان و اعدام‌ها با بهانه اعدام جاسوسان خارجی و حفظ امنیت داخلی. از آغاز این جنگ نیروهای نظامی به طور گسترده‌ای در شهرهای مختلف حضور یافته و جو امنیتی و حکومت نظامی شدیدی برقرار کرده‌اند.

بر مبنای گزارش حقوق بشر ایران، در ژانویه و فوریه ۲۰۲۶ یعنی تا روز اول آغاز جنگ ۱۴۱ نفر در ایران اعدام شده‌اند. در روند جنگ نیز تعداد زیادی دستگیر و اعدام گشتند. رژیم ایران عصبیت خود را بر زندانیان سیاسی و غیر سیاسی وارد می‌کند و آن‌ها را به طور علنی و مخفی به قتل می‌رساند. در عین حال در شرایط جنگی هر نقطه‌ای می‌تواند هدف حمله قرار گیرد، زندانبانان از محل زندان فرار می‌کنند و زندانیان را گرسنه، تشنه و بیمار به حال خود رها می‌کنند. هیچ مرجعی نیز مسئولیت جان این زندانیان را عهده‌دار نمی‌شود.

همان طور که در گذشته خمینی گفت جنگ برای رژیم ایران نعمت است. برای این رژیم تخریب ساختمان‌ها و مؤسسات دولتی و علمی و قتل عام مردم توسط بمباران از خارج هیچ اهمیتی ندارد. آنچه برایش مهم است ماندگاری این قشر از بورژوازی در حاکمیت است. این ماندگاری از یک جانب با مظلوم نمائی بین‌المللی و فرسایش اقتصادی دولت و یا دولت‌های مهاجم یعنی طولانی کردن جنگ و از جانب دیگر با قتل مخالفان سیاسی داخلی با بهانه حفاظت از امنیت کشور، تضمین می‌شود.

مردم ایران از دو جانب زیر فشار قرار دارند: از یک جانب تهاجم نظامی خارجی و از جانب دیگر رژیم ایران به عنوان دشمن شماره یک داخلی. دولت‌های مهاجم یعنی آمریکا و اسرائیل با رژیم ایران دارای تعلقات طبقاتی بسیار استواری هستند. در ۱۹ فروردین ۱۴۰۵ که آتش‌بس دو هفته‌ای اعلام شد بسیاری از مدرم ایران و جهان خوشحال شدند که دیری نپائید. زیرا حدت جنگ کاهش یافت ولی درگیری ها در برخی نقاط همچنان ادامه داشته و دارد. آمریکا، اسرائیل و ایران به مردم جهان دروغ گفتند.

در شرایطی که مردم برای آزادی خود علیه رژیم برخیزند و برای آلترناتیو سوسیالیسم مبارزه کنند، همین رژیم آمریکا و اسرائیل در خدمت ماندگاری رژیم جمهوری اسلامی وارد عمل می‌شوند تا جنبش سوسیالیستی در ایران را نابود کنند. به همین جهت مبارزه علیه رژیم سرمایه‌داری جمهوری اسلامی ایران جدا از مبارزه علیه دخالت نیروهای امپریالیستی نیست.

نظم کمونیستی

۲۶ فروردین ۱۴۰۵