مواد مخدر، عنصری لازم برای حیات سرمایه‌داری

مواد مخدر یکی از اهرم‌های تولید کننده ثروت در ساختار سرمایه‌داری جهانی‌ست. مافیای مواد مخدر، تولید این مواد را به یک صنعت عظیم تبدیل کرده است. حجم کل درآمد سالانه جهانی از مواد مخدر بیش از ۶۵۲ میلیارد دلار می‌باشد. 
این حجم درآمد حدود ۰٫۵ تا ۱٪ از کل تولید ناخالص داخلی جهان است.
به عبارت دیگر بعد از تجارت اسلحه، پرسودترین کالای تجاری‌ در جهان است. (sid.ir) مافیای مواد مخدر فقط از آمریکای شمالی در هر سال حدود ۱۰۰ تا ۱۱۱ میلیارد دلار از فروش مواد مخدر درآمد دارد. چنین سطح بالائی از سود فقط می‌تواند با سازماندهی بالا و حرفه‌ای، کاملا مخفی و با پشتیبانی نیروهای مسلح و امنیتی  کشورهای تولید و مصرف کننده بدست آید. بدون ورود دولت و یا سیاستمداران درجه اول در هر دولتی، نه چنین سازماندهی حرفه‌ای و مخفی ممکن می‌گردد و نه فروش این مواد در چنین گستره جهانی و ملی امکان می‌یابد. در حال حاضر بسیاری از دولت‌ها، نیمه علنی با باندهای مافیائی مخدر همکاری می‌کنند، از قبیل دولت  گینه‌بیسائو، هندوراس، ایران، مکزیک، افغانستان و ...
برای درک ابعاد درآمد این باندها، فرض می‌کنیم که کشوری‌ وجود دارد به نام "مواد مخدر" با ۶۵۲ میلیارد دلار تولید ناخالص داخلی. این کشور از نظر درآمد ناخالص داخلی از امارات عربی، اتریش، نروژ و تایلند پیشی گرفته است. حجم این اقتصاد مساوی با حجم اقتصاد کشورهایی مثل ایرلند می‌باشد. اقتصاد مواد مخدر بیست و پنجمین اقتصاد بزرگ جهان است و «گردش مالی آن حدود ۸ درصد از کل حجم تجارت بین‌المللی کالا در جهان» را شامل می‌شود. (press.un.org/en)
درآمد سازمان‌های مافیائی مواد مخدر که سالیانه بیش از ۶۵۲ میلیارد دلار بالغ می‌شود، باید به پول قانونی تبدیل شود  تا بتواند وارد چرخهٔ تولید صنعتی و مالی گردد. به بیان دیگر باید همه ۶۵۲ میلیارد دلار پولشوئی شود. پولشوئی هر ساله‌ در این مقدار عظیم غیر ممکن است بدون دخالت و همیاری دولت‌ها و یا عناصر کلیدی برخی دولت‌ها انجام شود. وقتی پولشوئی انجام شد و دولت، برخی دولتمردان و کارمندان ارشد بانکهای جهانی سهم خود را برداشتند، این پول “قانونی“ وارد چرخه تولید صنعتی، داد و ستدهای بانکی و بازار بورس می‌شود. دقیقا در این پروسه است که دولت‌ها، دولتمردان و به ویژه افسران ارشد ارتش و پلیس در تور سازمانهای مواد مخدر گیر می‌کنند، به آن‌ها وابسته می‌شوند و فروش و پخش این مواد در مناطقی از جهان گسترش بی سابقه‌ای می‌گیرد و همراه آن و در همین پروسه، سازمان‌های تولید و فروش این مواد  نیز با سازمان‌های بانکی، بورسی و دولت درهم ادغام می‌شوند. این روند تا بدانجا پیشرفته است که مرز بین بانک‌های غول آسا و کارتل‌های مواد مخدر پاک شده است. «در سال ۱۹۵۰ واقعیات مربوط به شرکت مستقیم بانکهای آمریکائی مورگان ها «مورگان گارانتی تراست» و راکفلرها «بانک چیس مانهتن» در شستن پول‌های بزرگترین سندیکای مواد مخدر مراکز کالی و مدلینی علنی گردید.» (والنتین کاتاسونوف – تصویر واقعی ساختار مالی-اقتصادی تروریستی سرمایه‌داری در آئینه واقعیت)
تغییرات در میزان کشت سالیان تریاک در افغانستان

بزرگترین سازمان‌های (کارتل‌های) مواد مخدر که تا کنون شناخته شده‌اند عبارتند از: کارتل سینالوآ و کارتل خالیسکو در مکزیک - کارتل مدلین و کالی در کلمبیا - کوزا نوسترا در سیسیل ایتالیا - باند دایره بزرگ، باند سان‌یی‌آن و مافیای فوجیان در چین - وو شینگ وو Wo Shing Wo در هنگ‌کنگ - اُیی‌جی، سولنتسفسکایا براتوار و اورالماش در روسیه و بسیاری مافیاهای کوچک دیگر.
هر کدام از این سازمان‌های سازنده و پخش کننده مواد مخدر به تنهائی قادر به هیچ کاری نیست. آن‌ها در ارتباط فشرده جهانی با یکدیگر چنین امکان و قدرت عظیمی را بدست می‌آورند. در ۲۶ مارس ۲۰۲۵ دولت پرتغال  یک زیر دریائی شخصی دست ساز را توقیف نمود که در آن ۶٫۵ تن کوکائین کشف شد. در ۶ نوامبر ۲۰۲۵ نیز زیردریائی شخصی دیگری توقیف شد با محموله ۷٫۱ تن کوکائین. افرادی که در این زیر دریائی دستگیر شدند از اهالی سه کشور: ونزوئلا، گواتمالا و اکوادور بودند. آن‌ها محموله کوکائین را باید در پرتغال تحویل می‌دادند. به بیان دیگر ادامه این تشکیلات یا تشکیلات همکار، در پرتغال مشغول بوده است. همین دو مثال نشان می‌دهد که فعالیت چنین باندهائی نه در چارچوب ملی و یا منطقه‌ای بلکه جهانی و بین‌المللی‌ست.
با در نظر گرفتن مسیری که این محصولات طی می‌کنند تا به مشتری برسند نیز رابطه تنگاتنگ این باندها در سطح بین‌المللی روشن می‌شود.
اصلی‌ترین مسیرهای قاچاق در جهان:
مسیر بالکان (هروئین و تریاک): شاهراه اصلی انتقال تریاک و هروئین از افغانستان از طریق ایران و ترکیه به مقصد کشورهای اروپای غربی. این مسیر سالانه میلیاردها دلار درآمد نامشروع برای شبکه‌های قاچاق ایجاد می‌کند
مسیر شمالی (هروئین): انتقال مواد از افغانستان به کشورهای آسیای مرکزی (تاجیکستان، ازبکستان) و سپس به فدراسیون روسیه.
مسیر جنوبی (مواد سنتی و صنعتی): قاچاق از طریق خاک پاکستان و ایران به سمت کشورهای حوزه خلیج فارس، شرق آفریقا و جنوب آسیا.
مسیر قاره آمریکا (کوکائین و متامفتامین): قاچاق کوکائین از کشورهای حوزه آند (کلمبیا و پرو) به سمت آمریکای شمالی و اروپا. همچنین انتقال مواد صنعتی از مکزیک به بازارهای ایالات متحده آمریکا .
مسیر مثلث طلایی (مواد صنعتی): قاچاق متامفتامین (شیشه) و تریاک از میانمار به کشورهای شرق و جنوب شرق آسیا و اقیانوسیه  (اطلاعات از سازمان ملل متحد. https://www.unodc.org/documents/data) 
برای این که کالای قاچاق بتواند چنین مسیرهائی را طی کند، باید این مسیرها امنیت داشته باشد. امنیت این مسیرهای طولانی را فقط ارتش، و بخشهائی از دولتها می‌توانند تأمین کنند.
همان طور که محصولات کشاورزی را آگاهانه کم می‌کنند تا قیمت‌ها را بالا ببرند، زمین‌های زیر کشت تریاک را نیز در افغانستان محدود کرده‌اند. 
به علت کاهش تریاک، تولید هروئین نیز کمی کاهش یافته به همین جهت نیز قیمت‌ها با سرعت افزایش یافته است. جدول‌های ۲ و ۳ که توسط سازمان ملل متحد تهیه شده است سندی‌ست انکار ناپذیر بر تلاش سرمایه‌داری جهانی جهت رشد درآمد از فروش مواد مخدر. دولت‌ها "محدودیت" به وجود می‌آورند، باندهای تهیه کننده و فروشنده، محصولات را گران می‌کنند و با امکانات دولتی، فروش آن را در منطقه‌ وسیعی از جهان گسترش بیشتری می‌دهند.

 مردم جهان خطر مواد مخدر برای خود و فرزندانشان را می‌بینند، پدران و مادران، برادران و خواهران فرو رفتن عزیزان خود را در فساد و مرگ تدریجی نظاره می‌کنند. 

 به همین جهت علیه دولت‌هائی که علیه این باندهای جنایتکار مبارزه نمی‌کنند، خشم بی پایان خود را نشان می‌دهند. دولت‌ها نیز برای تظاهر به مبارزه علیه باندهای فروشنده مواد مخدر، برخی آن‌ها را دستگیر و حتی اعدام می‌کنند، برخی اعدام‌ها نیز در ملأ عام صورت می‌گیرد تا این باندها "درس عبرتی بگیرند" ولی پس از آن دوباره اوضاع به روال عادی خود بازمی‌گردد. در برخی کشورها باندهائی به وجود می‌آید که در رقابت با باندهای دولتی قرار می‌گیرند. در آن صورت مبارزه علیه این باندها جدی می‌شود. مثل مبارزه جمهوری اسلامی ایران با باندهای قاچاق مواد مخدر.
منافع سرمایه‌داری بین‌المللی در همکاری فشرده با باندهای مواد مخدر فقط منافع عظیم مالی نیست، بلکه تخدیر مردم و سست کردن آن‌ها در مبارزه علیه نابسامانی‌هائی که این دولت‌ها باعث می‌شوند، اهمیت خاصی دارد. سرمایه‌داری به وسیله مواد مخدر تلاش می‌کند مبارزه اپوزیسیون را به حاشیه بکشاند.
لذا مبارزه علیه باندهای مافیائی مواد مخدر جدا از مبارزه علیه نظام سرمایه‌داری در هر کشوری نیست.

نظم کمونیستی
۲۴ مرداد ۱۴۰۵