جنبش کمونیستی و توطئه رادیو فردا - رفیق علی رسولی از میان ما رخت بربست - وضعیت زنان و زندانیان در شرایط جدید - علل رشد فاشیسم در سالهای اخیر - تنگه هرمز و شرایط جانی ناشی از آن - مبارزه و آگاهی طبقاتی در فرانسه اوج میگیرد - تأثیر روانی جنگ بر مردم - آیا هوش مصنوعی ما را خواهد کشتـ - تروتسکیسم ضد انقلاب در خفا ۱۰ - ای مهربان‌تر از برگ در بوسه‌های باران
https://www.irdepo.com/images/ocoiran/sarmaghalehha/64- kommunism-radio-farda.pdf
افغانستان کشوری با ۳۶٫۴ میلیون جمعتی (اداره ملی احصائیه و معلومات افغانستان). این تعداد دقیق نیست زیرا از ۱۳۵۸ سرشماری دقیق در این کشور انجام نشده است. برخی مراکز آماری جمعیت این کشور را حتی تا ۴۹ میلیون هم برآورد کرده‌اند. بخش بزرگی از جمعیت افغانستان را جوانان زیر ۱۸ سال تشکیل میدهند. لذا افغانستان کشور جوانی است.
در ماه آوریل ۲۰۲۱ پس از خروج ارتش و نیروهای آمریکائی از افغانستان، طالبان با سرعت دولت دست نشانده آمریکا را درهم کوبید و زمام کشور را به دست گرفت، دولت غنی متلاشی شد و خود او نیز از کشور فرار نمود.
از آن روز مردم زحمتکش افغانستان تحت شرایط مرگبارتری قرار گرفتند و زنان از هر حقی در جامعه و خانواده محروم گردیدند.
طبق داده‌های اداره آمار آلمان، تعداد کارگران افغانستانی در افغانستان در سال ۲۰۲۴ حدود ۹٫۱۳ میلیون و طبق برآورد yycharts در سال ۲۰۲۵ حدود ۹٫۴۵ میلیون نفر آمارگیری شده است.
اکثر کارگران در افغانستان روز مزد هستند و تحت هیچ پوشش قانونی مثل بیمه‌های درمانی، مزایای بازنشستگی و حقوق بیماری و غیره نیستند.
بنا به گفته سازمان ملل متحد بیش از ۹۰ درصد جمعیت این کشور زیر فقر زندگی میکنند. از این جمعیت فقر زده ۹۰ درصد کارگران‌اند. مزد متوسط روز کاری ۸ تا ۱۰ ساعته ۲۰۰ تا ۳۰۰ افغانی است. این در حالی است که یک کیلو گوشت گاو ۵۱۰ افغانی، پیاز کیلوئی ۵۰ افغانی، نان کیلوئی ۸۰ افغانی، حبوبات کیلوئی ۱۴۵ افغانی و روغن خوراکی هر کیلو ۱۳۰ افغانی قیمت دارد.
به این ترتیب میشود فقر و فلاکتی را که یک خانواده ۴ نفر کارگر افغانی با آن روبروست تا اندازه‌ای لمس نمود.
کار در افغانستان هیچ ایمنی ندارد. مثلاً در بدخشان، زیرش یک معدن طلا جان ۵ کارگر را گرفت و تعدادی نیز ناپدید و زخمی شدند. ولی هیچ مرجع قانونی به وضعیت دردناک بازماندگان آن‌ها رسیدگی نکرد. در این کشور میلیون‌ها کارگر در بی حقوقی کامل، نا منی محیط کار و بی سازمانی به سر میبرند.
دولت افغانستان که یکی از وحشی‌ترین، خونخوارترین و عقب ماندهترین دولت‌های جهان است، شرایطی فراهم آورده که تعداد بی سودان ۱۴ ساله به بالا حدود ۱۴ میلیون نفر است به بیان دیگر نرخ بیسوادی ۶۳ درصد و نرخ با سوادی ۳۷ درصد میباشد. این عقب ماندگی فرهنگی و اجتماعی شرایط را برای سرکوب زحمتکشان، پراکندگی و بی پناهی آن‌ها فراهم کرده است.
کارگران و زحمتکشان افغانستانی فقط در کشور خودشان مورد استثمار بی رحمانه و ستم پلیسی و معیشتی نیستند. شرایط غیر قابل تحمل در این کشور، بیش از ۶ میلیون از زحمتکشان افغانستانی را در کشورهای دیگر آواره و بی پناه کرده است. ۹۰ درصد از این آوارگان کار و زحمت، در ایران و پاکستان به سر میبرند. بیش از ۴ میلیون نفر آن‌ها در ایران در سخت‌ترین شرایط ممکن به کار مشغولند و یا در درماندگی و بیکاری و محدودیت‌های وحشتناک اجتماعی به سر میبرند.
بیش از ۲٫۵ میلیون کارگر افغانستانی در پاکستان به سر میبرند که همانند هموطنان خود در ایران به طور دائم مورد تهدید به اخراج، سرکوب و یا اعدام هستند.
چنان که ملاحظه میشود، تنها کارگران ایرانی نیستند که با شدت استثمار میشوند، هر روز فقیر و فقیرتر میشوند و روز افزون کلیه حقوق کاری و اجتماعی خود را از دست میدهند. کارگران دیگر کشورها از جمله کارگران افغانستانی نیز تحت استثمار شدید، فقر و نابرابری تشدید شونده و سرکوب پلیسی داسم به سر میبرند. لذا طبقه ایران در مبارزه علیه سرمایه داری فاشیستی داخلی و خارجی می‌بایست با کارگران افغانستانی متحد، این برادران طبقاتی خود متحد شوند. از آن‌ها بیاموزند و تجربیات خود را در اختیار آن‌ها بگذارند.
شیوه تفکر یک خرده بورژوا: خرده بورژوائی که ماسک چپ بر چهره دارد، از هر امکانی برای تقویت و سر و سامان دادن مالی خود استفاده می‌کند. حتی به سادگی و بدون عذاب وجدان از صندوق سازمانی که در آن عضو است تا می‌تواند پول می‌دزدد. چنین خرده بورژوائی همیشه سعی می‌کند در نشست‌ها کنار ریاست جلسه بنشیند و در ریاست سهیم گردد. این خرده بورژوا، انتقاد را با انتقام، لجن پراکنی و اتهام جواب می‌دهد، همان روشی که دولت‌های فاشیستی مثل جمهوری اسلامی و یا اسرائیل و دولت ترامپ و سازمان‌های جاسوسی آن‌ها در مورد اپوزیسیون و مخالفین خود پیش می‌گیرند.